Λαχταρώ να φύγω, να ξεφύγω απ’ αυτά που ξέρω, που αγαπώ, που μου ανήκουν. Θέλω να φύγω, όχι για τις άπιαστες Ινδίες ή για τα μεγάλα νησιά του Νότου, αλλά για κάποιο οποιοδήποτε μέρος -κατοικημένο ή έρημο- που δε θα μοιάζει με αυτό που είναι πραγματικά. Λαχταρώ να μην αντικρύσω ξανά αυτά τα πρόσωπα, αυτές τις συνήθειες, αυτές τις ημέρες. Λαχταρώ ναξεκουραστώ, αποξενωμένος απ’ την υποκρισία του εγώ. Λαχταρώ να συναντήσω τα όνειρα που έρχονται, όχι σαν φυγή, αλλά σαν πραγματικότητα. Μια καλύβα κοντά στη θάλασσα, ακόμη και μια σπηλιά στην απόκρημνη αγκαλιά του βουνού θα μπορούσε να μου προσφέρει αυτό που ζητώ. Δυστυχώς, είναι η δική μου θέληση που δεν μπορεί να μου δώσει ό,τι θέλω.

Φ. Πεσσόα, το βιβλίο της ανησυχίας