που να γυρνας αραγε

πισω απο ποια κλαδια να κρυβεσαι τωρα

ο κορμος ποιων δεντρων να φιλοξενει τη σκια σου?

λες και δεν ξεχνάω ποτε πως πια εισαι αορατη

και η ψυχη σου βρισκεται σιγουρα καπου μακρια

κι η αποσταση αυτη δεν καπνιζεται

για ν αναψεις στο δρομο ενα τσιγαρο

και μεχρι να το σβησεις θα ειχες φτασει.

περιμενω να περασουν τα χρονια, να ξεχαστει το μυαλο

να ταξιδεψει η ψυχη μαζι με το νου να σε συναντησει.

… κι εχω τοσα να σου πω