¨Να βυθίζεσαι στον εαυτό σου και, ώρες ολόκληρες, να μην ανταμώνεις εκεί κανέναν – αυτός πρέπει να είναι ο ανώτερος του καθενός στόχος. Να ‘σαι μοναχός – όπως ήσουν μοναχός στα παιδικά σου χρόνια, όταν οι μεγάλοι πηγαινοέρχονταν, μπερδεμένοι σε πράματα, που σου φαίνονταν σοβαρά και σπουδαία μόνο και μόνο επειδή αυτοί ήταν τόσο πολύ απασχολημένοι μαζί τους κι επειδή εσύ δεν καταλάβαινες τίποτα απ’ ό,τι έκαναν.

   Κι έρχεται μια μέρα, που νιώθεις πως οι ασχολίες τους είναι κακομοίρικες, τα επαγγέλματά τους κοκαλωμένα και χωρίς πια δεσμούς με τη ζωή… Γιατί τότε να μην εξακολουθήσεις να τα βλέπεις όπως το παιδί, σαν κάτι ξένο, απ’ τα βάθη του δικού σου κόσμου, απ’ την απεραντοσύνη της μοναξιάς σου, που είναι αυτή  δουλειά και θέση και επάγγελμα; Γιατί να θες να ανταλλάξεις το σοφό “δεν καταλαβαίνω” του παιδιού, με τον αγώνα και την περιφρόνηση, μια και “δεν-καταλαβαίνω” θα πει “είμαι μονάχος”, ενώ “αγωνίζομαι και περιφρονώ” θα πει “παίρνω μέρος σε κείνα ίσα-ίσα τα πράματα που θέλω, μ’ αυτόν τον τρόπο να τα κρατήσω μακριά μου”;;;

   Στοχαστείτε, αγαπητέ Κύριε, τον κόσμο που κλείνετε μέσα σας και δώστε σ’ αυτό σας το στοχασμό ό,τι όνομα θέλετε. Είτε θύμηση των παιδικών σας χρόνων, είτε πόθος για τη μελλούμενη ολοκλήρωσή σας – μη νοιαστείτε παρά μόνο για κείνο που ορθώνεται μέσα σας, τοποθετήστε το πάνω απ’ όλα όσα βλέπετε γύρω σας. Η εσώτατη πορεία σας αξίζει όλη σας την αγάπη, πρέπει να εργαζόσαστε αδιάκοπα γι αυτήν, και να μη χάνετε πολύν καιρό και πολύν κόπο ξεκαθαρίζοντας τις σχέσεις σας με τους άλλους ανθρώπους. Κι άλλωστε ποιός σας λέει πως είσαστε σε οποιαδήποτε σχέση μαζί τους; … ..

   .. Έτσι γίνεται παντού, όμως αυτό δεν είναι λόγος ν’ ανησυχείτε ή να λυπόσαστε. αμα έχετε χάσει κάθε επαφή με τους ανθρώπους, πασχίστε να ζυγώσετε τα πράγματα. δε θα σας παρατήσουν ποτέ αυτά. Σας μένουν ακόμα οι νύχτες και οι άνεμοι, που γλιστράνε μέσα απ’ τα δέντρα και τρέχουν πάνω από χώρες και τόπους΄ στον κόσμο των πραγμάτων και των ζώων το κάθε τι είναι γεμάτο από γεγονότα που μπορείτε κι εσείς να τα συμμεριστείτε. Τα παιδιά είναι πάντα ίδια, όπως ήσαστε κάποτε κι εσείς, παιδί: θλιμμένα κι ευτυχισμένα – κι όταν αναθυμόσαστε τα παιδικά σας χρόνια, ξαναζείτε πάλι ανάμεσό τους, ανάμεσα στα μοναχικά χρόνια. Κι οι μεγάλοι δεν είναι τίποτα, η αξιοπρέπειά τους είναι ολότελα κούφια.¨ R.M.Rilke