“ξυπναω μεσα στο ονειρο..

ονειρο ειναι που δεν εισαι εδω μαλλον.

δεν ξερω πια να ξεχωρισω.. μηπως ονειρο ηταν ολα οσα ζησαμε μαζι? οσος καιρος ζησαμε μαζι? μετραει ο χρονος στο ονειρο?

εγω μετραω μερες, και μηνες μετραω

δυστυχως, εσυ μετρας μονο τα νυχια σου. ως εκει φτανει η σκεψη σου τωρα πια

μεχρι πριν, επαιρνες τα χερια μου και μετρουσες τα δαχτυλα μας μαζι.. τωρα οι αντιχειρες μου μοναζουν. δεν το διαλεξαν ομως οι ιδιοι.

δεν εχω ιδεα τι εχεις μεσα στο μυαλο σου, οι σκεψεις σου ποιες μπορει να ειναι. μεχρι πριν ηξερα ακριβως μεχρι και σε ποια θερμοκρασια το κορμι σου νιωθει υποθερμιες.. αδικο ειναι.

δεν εχω ιδεα που εβαλες ολα αυτα τα συναισθηματα και ολη αυτη η αγαπη σε ποια απο τις ντουλαπες σου μπορει να χωρεσει. μαλλον θα χρειαστεις μια καινουρια αν ειναι να την μαζεψεις για το χειμωνα…

κανει και κρυο, και ολα τα μερη που με ζεσταινανε θυμιζουν εσενα. δυστυχως κι εγω σε αφησα να δεις τις θερμοκρασιες μου. Αλλωστε εκει γενιουνται τα αισθηματα, στο κρυο και στη ζεστη

δε θελω αλλο οι σκεψεις μας να συναντιουνται καρμικα και τυχαια, θελω να δινουμε ραντεβου οπως πριν. εχεις ηδη  αρνηθει δια ζωσης συναντησεις. το ενστικτο σου και την καρδια σου ομως δε μπορεις να τα τιθασευσεις και αυτο σε ποναει.

εχεις και ενα ιδιον ομως, δεν το ξεχνω

εισαι πολυ δυνατος, φοβερο σθενος, μαζευεις τις δυναμεις σου και σπρωχνεις, και απο πισω σε βοηθαει ο καλυτερος σου φιλος, το πεισμα. και σπρωχνετε ολοι μαζι να μετακινησετε τα προιοντα των αισθησεων σας. και σπρωχνετε προς τα κατω να μπαζωθουν οι αγαπες σας. και αλλαζετε τα γραμματα και μεσα απο αναγραμματισμους  λετε πως δηθεν ξεπερνατε τα κυματα και γυρνατε σελιδες. ομως τα συναισθηματα σας στιβαγμενα εκει κατω ειναι θηρια ανημερα που χυμανε και καμια φορα φτανουν μεχρι την ψυχη και τοτε εσεις παλι σπρωχνετε ολοι μαζι προς τα κατω μη βγει το ξωτικο και μαρτυρησει τις ανειπωτες κρυμμενες αγαπες!!

κι οσο ξερω πως εκει κατω, πολυ συχνα οχι τοσο βαθυα οσο φανταζομαι, ισα ισα κατω απο την επιδερμιδα σου, βρισκεται η αγαπη μας, αρρωσταινω, θελω να σε τραυματισω να τη εξαγω παλι να ανασανει.”

βαρρχος, 2011