“Η Μαρία Νεφέλη λέει: κεραυνός οικιάζει

Τ’ είναι αυτό που μπερδεύεται μες στα μαλλιά μου

σαν τη νυχτερίδα και τινάζω με τρόμο το κεφάλι μου’

άλλοτε σαν δίχτυ αόρατο ριχμένο από μακριά

με τραβάει κι αδύνατον να του ξεφύγω’

πιάνει τη σκέψη μου όπως ακούω πως πιάνουν οι παγίδες τα πουλιά

σταματώ να σκέφτομαι και μ’ φήνει’

τρέχω στους καθρέφτες και δεν βλέπω τίποτε.

Αλλού είναι ο θάνατος.

Κεραυνός οικιάζει.

Εσείς άνθρωποι θα χαθείτε

το χτένι μες στο χέρι σας θ’ ακινητήσει ένα πρωί στον αέρα

κι ο καθρέφτης θα δείξει την υποδόρια υφή

των ιστών που ο χρόνος

όπως έντομο σε απελπισία παγιδεύτηκε.

Αλλού είναι ο θάνατος.

Μη μ’ αφήνετε να τρέξω γιατί θα χαθώ.

Δεν μου δόθηκε η χάρη να κλάψω αλλά φοβάμαι.

Δεν έχω συγγενείς

απ’ όλη μου τη ζωή

προσπάθησα να φτιάξω μια πετρώδη νεότητα.

Γέμισα τον έρωτα σταυρούς.”

Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη