“Αφέτης, δε μου ακύρωσε εκκίνηση καμιά

κι η διαδρομή πολυσύλλαβη

πότε στο μέλι και πότε στο φαρμάκι

 

Περνούν τα χρόνια, τρυπούν το μαύρο

κάνει σκοτάδι

 

Επιμένω σ’ ένα τόσο φως

κι αυτό το ¨πάλι¨ περνάει πάλι

σαν τρένο σβηστό που δεν το προλαβαίνω

Δε μιλούν οι θεοί και δεν κρύβουν

Κατεβαίνουν παγεροί μες στο παιχνίδι

ορίζουν την αρχή απ’ την αρχή

κι ανεβαίνουν του γαλάζιου πάλι τη γαλήνη

 

Πέφτουν οι πύργοι

χάνω τ’ άλογα και κινδυνεύω

καθώς ανάβει το φεγγάρι

κι όλο τρομάζω με ‘κείνους των παραμυθιών

που καρφώνουν το βέλος πρώτα ‘κεί που θέλουν

κι ύστερα γράφουν μ’ αίμα γύρω το στόχο

 

Δε ρωτώ- τόσο της πλάνης γίναν όλα

που αρκεί να κινήσεις ένα πιόνι λευκό

να μαυρίσεις τον κόσμο όλο”

Π.Κυπαρίσσης