“Δυό θάλασσες με κυνηγούν: η ζωή και ο θάνατος

δυό ρεύματα π’ ανάθεματα στην καρδιά μου..

Ψάχνω για να βρω μεσ’  στο σκυλοπιωμένο κεφάλι μου

δεύτερη κτητικά αντωνυμία

δε βρίσκω – νοημοσύνη. Δε μαρμάρωσα τίποτα

Να παίζουμε τους ανέμους

να παίζουμε γλυκά τους κολασμένους

Τι βρέφος ηδυνόμενο το ποιήμα

κι ο φουκαριάρης ο Ιησούς

μ’ ένα πορτοκαλένιο σωβρακάκι

κρεμιέται κάθε χρόνο στα έαρα

Η τέχνη μας η φριχτότερη του εγώ μεταμφίεση.”

Ν.Καρούζος