“Είναι σα να ‘σαι ξαπλωμένος ανάσκελα, με μάτια κλειστά, μια νεφελώδη μέρα, κι έξαφνα το σκοτάδι αποτραβιέται από τα βλέφαρά σου, και δειλά έρχεται πρώτα ένα ασθενικό χαμόγελο, έπειτα ένα ζεστό συναίσθημα ευχαρίστησης, και καταλαβαίνεις πως ο ήλιος πρόβαλε πίσω απ’ τα σύννεφα. Μ’ ένα τέτοιο ακριβώς συναίσθημα αρχίζει ο κόσμος μου.”

Πρόσκληση σ’ έναν αποκεφαλισμό Vladimir Nabokov