“Οι λέξεις μέσα απ’ τα λεξικά χιλιάδες

ξεχύνονται μόλις τ’ανοίξεις

όπως μυρμήγκια μαύρα, κόκκινα, άσπρα

άμα πατήσεις μυρμηγκοφωλιά.

Πώς να βρείς, πώς να διαλέξεις

μέσα στο συμφυρμό των λέξεων

τη μοναδική που πρέπει,

πώς να γλιτώσεις απ’ τις άλλες

που κολλάνε πλήθος πάνω σου

γυρεύοντας να επιβιώσουν.

Όμως οι ανείπωτες λέξεις κάτω από τη γλώσσα

οι μοναχικές που δε βγαίνουν απ’ το στόμα

κι εκείνες σιγοτρώνε από μέσα

αφήνοντας κουφάρια φυραμένα

ανθρώπων που προσπάθησαν να μιλήσουν

όταν πια ήταν αργά.

Όσο μπορώ

έστω δυό λέξεις να συνδυάζω

υπάρχω.”

Τίτος Πατρίκιος, Η ηδονή των παρατάσεων