“Και αφού σ’ εξοντώσουν θα ‘ναι ακόμη ωραίος

Ο κόσμος εξαιτίας σου

η καρδιά σου – καρδιά

Πραγματική στη θέση εκείνης που μας πήρανε

Ακόμη θα χτυπά και μια ευγνωμοσύνη

Από τα δέντρα που άγγιξες θα μας σκεπάζει

 

Ω λυτή αστραπή και πώς σε ξαναδένουν

 

Που πια δεν έχω αέρα δεν έχω ζώου συντροφιά

Ή ξυλοκόπου καν ένα χαμένο αστροπελέκι

Ακούω νερά να τρέχουν

ίσως να ‘ναι από Θεού

(Κι εγώ να βλασφημώ) ή να ‘ναι από το στόμα

Κάποιου μοναχικού που σίμωσε της κορυφής τα Μυστικά

Κλειδιά

Και τ’ άνοιξε

γι’ αυτό απευθύνομαι σε Σένα

βράδυ Μεγάλης Τρίτης με αντίκρυ μου το πέλαγος

Το ανεπανάληπτο – για να του πεις αντίο και ευχαριστώ.”

οδυσσεας ελυτης Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ