“Κοιμηθήκαμε την ώρα που δε νυστάζαμε. Φάγαμε την ώρα που δεν πεινούσαμε.

Μετρούσαμε τις ώρες μας με το ρολογάκι του χεριού που μας χάρισαν στη γιορτή μας,

ξεχνώντας το ρολόι του κήπου που ‘δειχνε καλοκαίρι.

Τώρα θέλουμε να βάλουμε μαζί το ρολογάκι του χεριού με το σφυγμό μας,

κοιτάζοντας την ώρα που δείχνουν οι ωροδείκτες των σκιών πάνου στη χρυσοπράσινη πλάκα της χλόης.

Έχουμε ακόμη καιρό να κόψουμε παπαρούνες για να μη γεράσουν τα χέρια μας μέσα στα μοναστήρια των βιβλίων.”

Γ. Ρίτσος αποσπ. από Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού