“Είμαι εκεί πάνω και είμαι εδώ κάτω, υπό το ατενές μου βλέμμα, καταποντισμένος, μάτια κλειστά, αυτί σκεπασμένο από την τύρφη που ρουφά, είμαστε μ’έναν νου, όλοι μ’έναν νου, πάντα ήμασταν, κατά βάθος, αρέσουμε ο ένας στον άλλο, λυπόμαστε ο ένας για τον άλλο, αλλά μέχρι εκεί, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ο ένας για τον άλλο. /…/ Και τώρα εδώ, εδώ τώρα τι, ένα τεράστιο δευτερόλεπτο όπως στον Παράδεισο, και το πνεύμα αργό, αργό, σχεδόν σταματημένο. /…/ Επίσης οι λέξεις, αργές, αργές, το υποκείμενο πεθαίνει προτού συναντήσει το ρήμα, οι λέξεις επίσης σταματούν. Μήπως λοιπόν καλύτερα τότε που η ζωή ήταν μια ακατάσχετη φλυαρία; (ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ, Κείμενα για το τίποτα 2, μεταφρΕριφύλη Μαρωνίτη)