ο κόσμος ο μικρός ο μέγας

elytis

 

οδυσσεας ελυτης αξιον εστι

ωριων

ε΄

Φύγαν τα μάτια μας αλλά προπορεύονταν οι ψυχές μας

Στη συνάντησή τους μεσ’ στους ουρανούς

Έλαμψε καθαρή στιγμή

Τρεμούλιασμα εναγώνιο

Το πιστό καθρέφτισμα των σωθικών μας

 

Πιό ψηλά

Στην ενωμένη μοναξιά των άστρων της

Θρονιάζεται η Γαλήνη

 

Γιατί την απαλλάξαμε από το κορμί μας

Γιατί την εξαντλήσαμε από τις ελπίδες μας

Γιατί της φέραμε τάμα την Ιδέα μας

 

Ξαναγεννάει αισθήματα.

Οδ. Ελύτης Προσανατολισμοί

Λαχταρώ να φύγω, να ξεφύγω απ’ αυτά που ξέρω, που αγαπώ, που μου ανήκουν. Θέλω να φύγω, όχι για τις άπιαστες Ινδίες ή για τα μεγάλα νησιά του Νότου, αλλά για κάποιο οποιοδήποτε μέρος -κατοικημένο ή έρημο- που δε θα μοιάζει με αυτό που είναι πραγματικά. Λαχταρώ να μην αντικρύσω ξανά αυτά τα πρόσωπα, αυτές τις συνήθειες, αυτές τις ημέρες. Λαχταρώ ναξεκουραστώ, αποξενωμένος απ’ την υποκρισία του εγώ. Λαχταρώ να συναντήσω τα όνειρα που έρχονται, όχι σαν φυγή, αλλά σαν πραγματικότητα. Μια καλύβα κοντά στη θάλασσα, ακόμη και μια σπηλιά στην απόκρημνη αγκαλιά του βουνού θα μπορούσε να μου προσφέρει αυτό που ζητώ. Δυστυχώς, είναι η δική μου θέληση που δεν μπορεί να μου δώσει ό,τι θέλω.

Φ. Πεσσόα, το βιβλίο της ανησυχίας

ρεβέκκα

που να γυρνας αραγε

πισω απο ποια κλαδια να κρυβεσαι τωρα

ο κορμος ποιων δεντρων να φιλοξενει τη σκια σου?

λες και δεν ξεχνάω ποτε πως πια εισαι αορατη

και η ψυχη σου βρισκεται σιγουρα καπου μακρια

κι η αποσταση αυτη δεν καπνιζεται

για ν αναψεις στο δρομο ενα τσιγαρο

και μεχρι να το σβησεις θα ειχες φτασει.

περιμενω να περασουν τα χρονια, να ξεχαστει το μυαλο

να ταξιδεψει η ψυχη μαζι με το νου να σε συναντησει.

… κι εχω τοσα να σου πω

 

 

 

 

 

αγρυπνια

Αγρύπνια, αψηλάφητο ζώο!
Δίχως, μια στάλα στοργή,
σ’ όσους διψάν για χίμαιρες, γέρνεις
την κούπα σου που `ναι πάντα αδειανή.

Κι ενώ περνά η νύχτα κατάλευκη,
βροχερή σαν Κυριακή,
ξέρω γιατί, στ’ αυτί που σπαράζει,
χιμάς και γλείφεις σαν το σκυλί.

Δεν αγαπάς!Αφήνεις τους ψύλλους σου,
τους ήχους που φτάνουν από μακριά,
αγρύπνια, κακόφωνο όργανο,
που αλέθεις των εκλεκτών το “ωσαννά”.

Αγρύπνια της κόλασης κήτος,
είναι το φιλί σου φωτιά.
Αφήνει μια γεύση από σίδερο,
που `χουν ξηλώσει από καράβια παλιά.

θανασης παπακωνσταντινου

εγω

   “Αλίμονο σου, αλίμονο σου, δυστυχισμένε. το μυαλό θα σε φάει, το εγώ θα σε φάει. Ο αρχάγγελος Εωσφόρος, που εσύ υπερασπίζεσαι και θες να τον σώσεις, ξέρεις πότε γκρεμίστηκε στην Κόλαση; Όταν στράφηκε στο Θεό και είπε: Εγώ. Ναι ναι, άκου, νεαρέ, και βαλ’ το καλά στο νου σου:

   Ένα μονάχα πράμα κολάζεται στην Κόλαση, το εγώ. Το εγώ, ανάθεμά το!”

Ν.Καζαντζάκης από την αναφορά στον Γκρέκο

tHe litTle prINce

“People where you live,” the little prince said, “grow five thousand roses in one garden… yet they don’t find what they’re looking for…

They don’t find it,” I answered.

And yet what they’re looking for could be found in a single rose, or a little water…”

Of course,” I answered.

And the little prince added, “But eyes are blind. You have to look with the heart.”

Antoine de Saint Exupery

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.